Waanzinnig statement
Geachte lezer, bij deze nodigen wij u uit voor een rondleiding door de bizarre wereld die wij tot waanzin hebben gedoopt.
Een wereld vol verrassingen, fascinatie, passie, en verbazing ligt als een aaibaar roofdier klaar voor de aanval. Een wereld waar afval niet bestaat, en de schroothoop tot supermarkt geworden is. Het Utopia waar staal aanbeden wordt en gereedschap geëerd. Waar de mensen in tegenstelling tot machines niet begrepen worden. Een walhalla waar luiheid en schone handen een schande zijn. Zwarte nagelranden, eelt en blaren zijn hier een schoonheidsideaal. Welkom in de wereld waar waanzin werkelijkheid is geworden.
Al terugdenkend aan de afgelopen jaren, en de gecreëerde producten die daar uit ontstaan zijn, bevliegt ons een gevoel van verlangen. Een verlangen naar het zijn van uitvinders. Willie Wortel in topconditie, wij willen Mac.Gyver zijn!, nee nog beter the A team, Guust Flater en professor Barrebas in 1. Vol fascinatie voor alles wat wij mensen of eigenlijk, zij mensen uitgevonden hebben. Hoe kan het anders? Hoe werkt dat? Kan het uit elkaar? Kan het kapot. Creëren ontstaat in eerste instantie vaak bij demontage, of dit schroot is, een afgedankt apparaat of een nog perfect functionerende machine, het maakt niets uit. Vreemde schakelaars, tandwielen, motoren, ladekasten vol boutjes, moeren en ondefinieerbare onderdelen vullen onze werkplaats, huis, bad, en slaapkamer.
De illusie dat machines slim zijn vinden wij een behoorlijk discutabel punt. Intelligentie wil eigenlijk zeggen; de snelheid waarmee je een probleem oplost. Zolang apparaten met bits en bytes probleemoplossend te werk gaan is er eerder sprake van kunstmatige stupiditeit. Op het moment dat je pc verliefd word op het koffiezetapparaat van de buren, kun je deze perceptie in twijfel trekken. Het invoeren van meer ’slimme’ systemen kan een behoorlijk dom effect te weeg brengen. Wat heb je aan een Tom Tom als je in de file staat? Een betere naam zou Dom Dom zijn. Je raakt misschien de weg niet meer kwijt, maar wel je richtingsgevoel. Soms biedt hightech een oplossing, maar het is onverstandig daar bij voorbaat op te vertrouwen. Vanaf de technische revolutie zijn mensen niet alleen in snel tempo hun binding met de natuur aan het verwaarlozen, ook onderling persoonlijk contact is in een onbegrijpelijk nieuw jasje gestoken. Mobiel bellen, E-mail, sociale netwerken en internet-daten lijken in eerste instantie een technische vooruitgang, maar zijn in werkelijkheid een aanslag op rust en regelmaat. Is het nou wel zo handig? Luidt de vraag. In plaats van elkaar in de ogen te kijken, zit men nu naar pixels achter glas te turen. Eenmaal begonnen met deze manier van contact onderhouden is een klimaat ontstaan. Waarbij mensen steeds meer moeite krijgen spontaan te blijven. Onze nieuwe communicatievormen zijn door een gemis aan gezichtsuitdrukking en stemverheffingen namelijk emotieloos geworden.
Op onze privé schroothoop voelen wij ons het gelukkigste iets op aarde. Laat ons maar lekker met onze machines gelukkig zijn. Machines roepen een euforie op dat voelt als de vlinders in je buik. Laat we het ook maar gewoon verliefd noemen.